Jednostka natężenia prądu: amper

Jednostką natężenia prądu elektrycznego jest amper (A). Amper jest podstawową jednostką układu SI. Nazwa amper pochodzi od nazwiska francuskiego fizyka i matematyka André Marie Ampère’a, zwanego ojcem elektromagnetyzmu.

Amper został ustanowiony jednostką natężenia prądu w 1881 roku, podczas Międzynarodowej Wystawy Elektryczności w Paryżu.

Jeśli przepływający przez dany przekrój prąd ma natężenie 1 A, oznacza to, że w ciągu 1 sekundy przepływa przez niego 1 kulomb ładunku: 1A = 1C/1s.

Definicja

Amper to jednostka podstawowa układu SI. W układzie SI został zdefiniowany za pomocą innych podstawowych jednostek – początkowo poprzez pomiar wzajemnego oddziaływania na siebie dwóch przewodów elektrycznych.

W 2019 roku, podczas 26-tej Generalnej Konwencji Miar przyjęto nową definicję ampera: Jest ona zdefiniowana poprzez przyjęcie ustalonej wartości liczbowej ładunku elementarnego e, wynoszącej 1,602 176 634×10-19, wyrażonej w jednostce C, która jest równa A s, gdzie sekunda zdefiniowana jest za pomocą ∆νCs.

Poprzednia obowiązująca do 2019 roku definicja głosiła, że 1 amper to: Prąd elektryczny niezmieniający się, który, płynąc w dwóch równoległych prostoliniowych, nieskończenie długich przewodach o przekroju kołowym znikomo małym, umieszczonych w próżni w odległości 1 metra od siebie, wywołałby między tymi przewodami siłę 2×10–7 niutona na każdy metr długości.